मुख्य सामग्री पर जाएँ
ॐ दिव्य ग्रंथ

श्रीमद्भागवत तृतीय स्कन्ध अध्याय 17

श्रीमद्भागवत तृतीय स्कन्ध अध्याय 17 का उपलब्ध मूल पाठ दिव्य ग्रंथ पर पढ़ें। संस्करण और भाषा संबंधित पुस्तक के स्रोत नोट के अनुसार हैं।

श्रीमद्भागवत महापुराण के पुस्तक आवरण का चित्र
दिव्य ग्रंथ · मूल पाठ संग्रह

श्लोक 3.17.1

निशम्यात्मभुवा गीतं कारणं शङ्कयोज्झिताः । ततः सर्वे न्यवर्तन्त त्रिदिवाय दिवौकसः ॥ 1 ॥

श्लोक 3.17.2

दितिस् तु भर्तुर् आदेशाद् अपत्यपरिशङ्किनी । पूर्णे वर्षशते साध्वी पुत्रौ प्रसुषुवे यमौ ॥ 2 ॥

श्लोक 3.17.3

उत्पाता बहवस् तत्र निपेतुर् जायमानयोः । दिवि भुव्य् अन्तरिक्षे च लोकस्योरुभयावहाः ॥ 3 ॥

श्लोक 3.17.4

सहाचला भुवश् चेलुर् दिशः सर्वाः प्रजज्वलुः । सोल्काश् चाशनयः पेतुः केतवश् चार्तिहेतवः ॥ 4 ॥

श्लोक 3.17.5

ववौ वायुः सुदुःस्पर्शः फूत्कारान् ईरयन् मुहुः । उन्मूलयन् नगपतीन् वात्यानीको रजोध्वजः ॥ 5 ॥

श्लोक 3.17.6

उद्धसत्तडिद्अम्भोदघटया नष्टभागणे । व्योम्नि प्रविष्टतमसा न स्म व्यादृश्यते पदम् ॥ 6 ॥

श्लोक 3.17.7

चुक्रोश विमना वार्धिर् उदूर्मिः क्षुभितोदरः । सोदपानाश् च सरितश् चुक्षुभुः शुष्कपङ्कजाः ॥ 7 ॥

श्लोक 3.17.8

मुहुः परिधयो ऽभूवन् सराह्वोः शशिसूर्ययोः । निर्घाता रथनिर्ह्रादा विवरेभ्यः प्रजज्ञिरे ॥ 8 ॥

श्लोक 3.17.9

अन्तर्ग्रामेषु मुखतो वमन्त्यो वह्निम् उल्बणम् । सृगालोलूकटङ्कारैः प्रणेदुर् अशिवं शिवाः ॥ 9 ॥

श्लोक 3.17.10

सङ्गीतवद् रोदनवद् उन्नमय्य शिरोधराम् । व्यमुञ्चन् विविधा वाचो ग्रामसिंहास् ततस् ततः ॥ 10 ॥

श्लोक 3.17.11

खराश् च कर्कशैः क्षत्तः खुरैर् घ्नन्तो धरातलम् । खार्काररभसा मत्ताः पर्यधावन् वरूथशः ॥ 11 ॥

श्लोक 3.17.12

रुदन्तो रासभत्रस्ता नीडाद् उदपतन् खगाः । घोषे ऽरण्ये च पशवः शकृन्मूत्रम् अकुर्वत ॥ 12 ॥

श्लोक 3.17.13

गावो ऽत्रसन्न् असृग्दोहास् तोयदाः पूयवर्षिणः । व्यरुदन् देवलिङ्गानि द्रुमाः पेतुर् विनानिलम् ॥ 13 ॥

श्लोक 3.17.14

ग्रहान् पुण्यतमान् अन्ये भगणांश् चापि दीपिताः । अतिचेरुर् वक्रगत्या युयुधुश् च परस्परम् ॥ 14 ॥

श्लोक 3.17.15

दृष्ट्वान्यांश् च महोत्पातान् अतत्तत्त्वविदः प्रजाः । ब्रह्मपुत्रान् ऋते भीता मेनिरे विश्वसम्प्लवम् ॥ 15 ॥

श्लोक 3.17.16

ताव् आदिदैत्यौ सहसा व्यज्यमानात्मपौरुषौ । ववृधाते ऽश्मसारेण कायेनाद्रिपती इव ॥ 16 ॥

श्लोक 3.17.17

दिविस्पृशौ हेमकिरीटकोटिभिर् निरुद्धकाष्ठौ स्फुरद्अङ्गदाभुजौ । गां कम्पयन्तौ चरणैः पदे पदे कट्या सुकाञ्च्यार्कम् अतीत्य तस्थतुः ॥ 17 ॥

श्लोक 3.17.18

प्रजापतिर् नाम तयोर् अकार्षीद् यः प्राक् स्वदेहाद् यमयोर् अजायत । तं वै हिरण्यकशिपुं विदुः प्रजा यं तं हिरण्याक्षम् असूत साग्रतः ॥ 18 ॥

श्लोक 3.17.19

चक्रे हिरण्यकशिपुर् दोर्भ्यां ब्रह्मवरेण च । वशे सपालान् लोकांस् त्रीन् अकुतोमृत्युर् उद्धतः ॥ 19 ॥

श्लोक 3.17.20

हिरण्याक्षो ऽनुजस् तस्य प्रियः प्रीतिकृद् अन्वहम् । गदापाणिर् दिवं यातो युयुत्सुर् मृगयन् रणम् ॥ 20 ॥

श्लोक 3.17.21

तं वीक्ष्य दुःसहजवं रणत्काञ्चननूपुरम् । वैजयन्त्या स्रजा जुष्टम् अंसन्यस्तमहागदम् ॥ 21 ॥

श्लोक 3.17.22

मनोवीर्यवरोत्सिक्तम् असृण्यम् अकुतोभयम् । भीता निलिल्यिरे देवास् तार्क्ष्यत्रस्ता इवाहयः ॥ 22 ॥

श्लोक 3.17.23

स वै तिरोहितान् दृष्ट्वा महसा स्वेन दैत्यराट् । सेन्द्रान् देवगणान् क्षीबान् अपश्यन् व्यनदद् भृशम् ॥ 23 ॥

श्लोक 3.17.24

ततो निवृत्तः क्रीडिष्यन् गम्भीरं भीमनिस्वनम् । विजगाहे महासत्त्वो वार्धिं मत्त इव द्विपः ॥ 24 ॥

श्लोक 3.17.25

तस्मिन् प्रविष्टे वरुणस्य सैनिका यादोगणाः सन्नधियः ससाध्वसाः । अहन्यमाना अपि तस्य वर्चसा प्रधर्षिता दूरतरं प्रदुद्रुवुः ॥ 25 ॥

श्लोक 3.17.26

स वर्षपूगान् उदधौ महाबलश् चरन् महोर्मीञ् छ्वसनेरितान् मुहुः । मौर्व्याभिजघ्ने गदया विभावरीम् आसेदिवांस् तात पुरीं प्रचेतसः ॥ 26 ॥

श्लोक 3.17.27

तत्रोपलभ्यासुरलोकपालकं यादोगणानाम् ऋषभं प्रचेतसम् । स्मयन् प्रलब्धुं प्रणिपत्य नीचवज् जगाद मे देह्य् अधिराज संयुगम् ॥ 27 ॥

श्लोक 3.17.28

त्वं लोकपालो ऽधिपतिर् बृहच्छ्रवा वीर्यापहो दुर्मदवीरमानिनाम् । विजित्य लोके ऽखिलदैत्यदानवान् यद् राजसूयेन पुरायजत् प्रभो ॥ 28 ॥

श्लोक 3.17.29

स एवम् उत्सिक्तमदेन विद्विषा दृढं प्रलब्धो भगवान् अपां पतिः । रोषं समुत्थं शमयन् स्वया धिया व्यवोचद् अङ्गोपशमं गता वयम् ॥ 29 ॥

श्लोक 3.17.30

पश्यामि नान्यं पुरुषात् पुरातनाद् यः संयुगे त्वां रणमार्गकोविदम् । आराधयिष्यत्य् असुरर्षभेहि तं मनस्विनो यं गृणते भवादृशाः ॥ 30 ॥

श्लोक 3.17.31

तं वीरम् आराद् अभिपद्य विस्मयः शयिष्यसे वीरशये श्वभिर् वृतः । यस् त्वद्विधानाम् असतां प्रशान्तये रूपाणि धत्ते सद्अनुग्रहेच्छया ॥ 31 ॥

मूल पुस्तक के इंटरैक्टिव पाठक में पढ़ें · सभी मूल पाठ